Schrijfcoach

Een eer vond ik het, dat ik via via gevraagd werd om een journalist te coachen bij zijn schrijfwerk. Via via is altijd fijn, want de opdrachtgever weet dan met wie hij zaken doet en op mijn beurt weet ik dat vrienden me een klus gunnen die bij me past. Toen ik werd gebeld met het verzoek, was mijn eerste reactie: “Weet wel dat ik alles behalve een journalist ben hoor! Maar ik schrijf graag.” Zie, een die-hard nieuwsophaler ben ik niet, maar ik weet wel hoe je een tekst opbouwt.

Meer dan schrijven

Het mooie aan deze klus was, dat ik zes weken lang met de journalist optrok en dan ontstaat er – hoe je ’t ook wendt of keert – een band. Het is niet dat ik een uur voor een groep stond en daarna weer huiswaarts ging, nee; we zaten elke week op een mooie groene locatie in Leeuwarden met elkaar aan tafel teksten te analyseren. Hoe schrijft iemand? Waar haalt die zijn inspiratie vandaan? Wat zet die uiteindelijk op papier? (Andere tijden Vinck: op het scherm…) .

Tijd (s) Druk versus Creatie

Er is zoveel meer dan die tekst, als je schrijver bent. Je doet een interview, er is interactie, er is tijdsdruk door deadlines… Vooral dat laatste is vaak een lastige. Die tijd. Dat maakt ons zenuwachtig. Er moet iets klaar! Aan de andere kant wil je de ruimte hebben om te creëren. Waar haal je die ruimte vandaan, als de tijd maar doortikt? Die ruimte bevindt zich in de stilte. De stilte van meditatie.

Meditatie

Toen ik de journalist uitnodigde in de Prana Tempel, de yogastudio waar Martin en ik maandelijks Yoga&Muziek geven, keek hij me allereerst met opgetrokken wenkbrauwen aan. Geen analyses vandaag? Niet schrijven? Nope! We gaan de diepte in. Naar binnen. Het lichaam voelen. De stilte ervaren. En daarmee de ruimte in onszelf vinden. Ik kan je vertellen: ‘that was a ‘first-timer” voor hem. Maar hij liet zich begeleiden in een meditatie en zakte langzaam in zijn lichaam. Het mooie was te zien dat hij na deze sessie inzichten kreeg over hoe hij in zijn werk staat en wat stress / deadlines met hem doen als het gaat om creatie. Mooi om te zien. I

Sinds yoga deel van mijn leven is, ervaar ik meer ruimte in mijn werk. Mijn ochtenden besteed ik aan een wandeling, yoga en meditatie. Daarmee begint mijn schrijfdag meestal pas rond tienen. Verlies ik daarmee tijd? Het tegenovergestelde: ik win daarmee ruimte. Ik geloof dan ook oprecht:

Meditatie = ruimte maken voor creatie

@Chris: ik wens je toe dat je af en toe die rust vindt, gewoon maar stil zitten en voelen, om daarna een superstrak artikel eruit te knallen! Take care en dank voor onze samenwerking.

Workshop ‘Schrijf het zoals je ’t zegt’

Vanmiddag geef ik in het WTC Leeuwarden een workshop schrijven. Mijn oud-collega en vriendin Mariska tipte de organisatoren dat ze daar mij wel voor konden vragen. Jihoe! Lang leve de werking van het netwerk! Thanx Snaak 😉 Blij mee. Sinne Kinderopvang houdt vandaag voor zo’n 500 medewerkers een Inspiratiedag. Bijzonder dat de organisatie daar ruimte voor maakt en dankbaar dat ik daar een onderdeel van mag uitmaken.

Schrijven

De organisatoren van Sinne hebben aardig hun best gedaan een creatief aanbod te brengen. Tjemig! Ik zag het boekje met daarin alle workshops en wilde ze eigenlijk zelf wel allemaal volgen! Eerlijk gezegd dacht ik ook: ‘Hm, mijne is wel zo’n beetje de saaiste in het rijtje, wie wil er nou schrijven?’ HA! Die gedachte bleek volledig irreëel. De workshop was volgeboekt.. Het blijkt dat mensen dus GRAAG willen (leren) schrijven.

Zoals je ’t zegt

Dat is de kunst… tenminste, dat is waarom opdrachtgevers mij vragen; omdat ik niet al te moeilijk schrijf. Ik schrijf een beetje zoals je ’t zegt. Nu mag ik dat straks andere mensen leren…  Ben benieuwd hoe zij dat ervaren. Ik heb er zin in, da’s vaak een goed begin.

Aan de aanwezigen vanmiddag:

Download hier een deel van de presentatie,
met daarin het schrijfplan & tips.

SISTERHOOD ~ het boek

“Marieke, we willen je vragen een boek te schrijven over het Vrouwencentrum, wil je dat?” Waarschijnlijk wist mijn opdrachtgever heus wel dat het een retorische vraag was 🙂 NATUURLIJK wil ik dat! Zo startte ik vorig jaar met een kennismaking met vrouwen in de Noordoostpolder. Die eerste kennismaking was in het Vrouwencentrum NOP zelf. We zouden het hebben over de invulling van het boek. Die afspraak was zo’n beetje aan het einde van de ochtend. Ik dacht:

‘Voor de zekerheid neem ik maar een appel mee… je weet nooit hoe lang het duurt, zo’n afspraak.’ 

Whaha! Leer deze vrouwen kennen! Ze komen uit alle windstreken en als je met ze afspreekt dan staat de tafel standaard vol met wereldgerechten. Kleurrijk! Smaakvol! En nooit weinig! Ongelooflijk. Stond ik daar met mijn appel…

Die eerste kennismaking leidde tot warme ontmoetingen. Ik interviewde vrouwen die gevlucht zijn uit hun land en hier hun thuis proberen te vinden. In een koud Holland waar de inwoners 1 koekje bij de thee serveren (of een appel meenemen voor de lunch). Eén ding is me heel helder geworden: wij kunnen veel van deze vrouwen leren. Niet alleen als het om eten en delen gaat.

Intense interviews

De interviews waren intens ~ en intensief ~ voor mij als schrijver (als luisteraar). Dit zijn bovendien de langste interviews uit mijn schrijversbestaan geweest. Niet zelden zonder tranen. In stilte reed ik na een gesprek naar huis. Ik kon die verhalen ook nooit direct uitwerken, zoals ik gewend ben. Ik moest het eerst laten bezinken. Las ik het interview terug, dan waren daar opnieuw de beelden die de vrouw had geschetst. Beelden die raakten. Beelden waar  ik mij als vrije vrouw die leeft in een vrij land helemaal NIETS bij kan voorstellen.

Ik heb het mogen optekenen. Acht portretten van acht wondermooie vrouwen. En nu  is daar de gedrukte versie, na een prachtige samenwerking met Yka die werkelijk iets heel moois van dit boek heeft gemaakt.

Op vrijdag 8 maart, Internationale Vrouwendag, is de presentatie van dit boek in het Cultuurbedrijf Noordoostpolder. We zullen zingen, we zullen dansen, we zullen wensen en vieren dat de Vrouw in haar kracht staat, hier ~ en overal ter wereld.

Ton Beurmanjer en Marion van de Voorde: ik dank jullie voor deze prachtklus. Met liefde heb ik dit boekwerk geschreven. Aan de vrouwen die ik heb gesproken en heb mogen ervaren in de maanden dat ik aan de verhalen werkte: I LOVE YOU ALL. Dank voor jullie openheid, jullie waarachtigheid. Jullie laten mij zien hoe belangrijk het is dat wij als sisters naast elkaar staan ~ en dat wij elkaar helpen in onze kracht te staan.