Davinckie / Mika

Van jongs af aan noemen vrienden mijn broers en mij vaak bij de achternaam. Vinckers. Of: Vinckie. In 2010 startte ik als freelancer onder de naam: ‘Davinckie’. Die naam past me. Ook nu ik alles wat ik doe onder een nieuwe titel naar buiten breng: DITTIST. Dit is namelijk alles wat ik doe. Leer Davinckie kennen ?

In dat geval leer je ook direct Mika kennen. De naam die ik bij geboorte kreeg is Marieke Vinckers. Tekstschrijver van beroep. De naam die ik voor mijn schrijfwerk in opdracht bedacht, is ontleend aan mijn achternaam: Davinckie. En de naam Mika is mij gegeven door mijn neefje Berend, zowel hij, als de naam, is mij zeer dierbaar.

Noem mij daarom Mika, Vinckie, Vinck, Marieke, Vinckers of Davinckie; op al die namen reageer ik met een lach! En met al die namen zijn dit de dingen die mij onder meer bezighouden:

Inspiratie

Onder de noemer ‘Davinckie’s Inspiratie’ organiseer ik eens in de zoveel jaar een kleinschalig evenement waarmee ik wil uitdragen dat je de dingen die je graag wilt doen, gewoon moet doen. Het is een samenzijn onder het genot van een goed diner en een lekker drankje. Luisteren naar mensen die een mooi verhaal te vertellen hebben. EN: even de spiegel voorgehouden krijgen: Wat doe jij eigenlijk in dit leven? Doe je wat je wilt doen? Doe je dat vanuit je hart? En… wanneer begin je daarmee? (Precies: vandaag nog!)

Freelance tekstschrijver

Als freelance tekstschrijver werk ik binnen de vrijheid van mijn eigen bestaan. Een mooier kader is er niet, geloof me. Ik richt mijn dagen in met wat ik het liefste doe: schrijven. Maar daarnaast doe ik zoveel meer!

Yogini

Vanaf mijn studietijd doe ik aan yoga, maar waar het toen vooral ging om houdingen en een goede vorm van ochtendgymnastiek’, heb ik mij later verdiept in de filosofie van yoga. Ik volg een vierjarige opleiding tot Hatha-docent in Groningen. Aanvankelijk begon ik niet eens om docent te worden, maar om yoga nog meer te integreren in mijn dagelijks bestaan. Nu ik echter het vierde jaar inga, dacht ik: ‘Nu heb ik zoveel geleerd… hoe mooi zou het zijn als ik mijn lessen kan delen met anderen?’ Vanaf de zomer 2017 geef ik daarom yogalessen. Hoe dat vorm krijgt? Volg: De Rijdende Bedstede 😉

De Rijdende Bedstede

Dat we hier in een vrij land leven, dat moeten we in mijn ogen elke dag vieren! Ik heb het geluk mijn werk te kunnen doen binnen de grenzen van mijn eigen bestaan. Leer me kennen: grenzen bestaan niet. Ik fiets graag. Jaren geleden heb ik de auto weggedaan. Toen verklaarden mensen me al voor gek: “Zo kun je jouw werk toch niet doen? Hoe wil je naar afspraken en interviews gaan?” “Kwestie van plannen”, was mijn antwoord. En zo bleek. Je kunt gewoon alles op de fiets en per trein doen. Je ziet nog eens wat van de omgeving en als je geluk hebt rijd je ’s avonds onder een dak vol heldere sterren weer naar huis.

Als mensen me toen al voor gek verklaarden, dan ben ik benieuwd wat ze nu doen. Ik heb namelijk een nieuw plan. Een goed plan, vind ik zelf. Mijn werk kan ik namelijk overal doen. Ik zit zoveel achter m’n laptop. Ik dacht: dat kan anders! Als ik mijn werk nou eens meeneem, evenals mijn bed. Dan zie ik wat van Nederland en tegelijkertijd doe ik wat ik het liefste doe: yoga beoefenen en schrijven!

Zie hier de geboorte van ‘De Rijdende Bedstede’. In de zomer van 2017 stap ik op mijn bakfiets en ga ik Noord-Nederland verkennen. Volg me via mijn blogs en vlogs. En doe ’s ochtends een keer lifestream een zonnegroet met me mee!

Enfin. Noem het hoe je ’t wilt.

In mijn ogen is het:

LEVEN!

“Maar, wat doe je dan in je vrije tijd als je geen televisie hebt?” Dat wordt me (heul!) vaak gevraagd. Wel. Zie bovenstaand: yoga dus. En, ik schrijf. Waar ik vroeger schreef om mijn hoofd leeg te maken, hoeft dat nu niet meer. Mijn rust vind ik op mijn yogamat. Mijn vulpen geeft me de mogelijkheid ronddwalende gedachten op papier te zetten. Ik schrijf korte verhalen op mijn website www.flessenpostvanmika.nl.

Is zo’n verhaal rond, dan schrijf ik een brief aan degene over wie het verhaal gaat. Ik rol het papier op. Stop dat in een fles. Sluit die af. En laat hem achter. In de zee. Op het land. In het water. Waar dan ook. En met elke brief neem ik weer afscheid van een stukje van mijn bestaan.

Mijn website Flessenpostvanmika mag je zien als mijn podium. Daar publiceer ik mijn vrije werk. Korte films, muziek en proza. Heel soms zoek ik een podium op. Op straat, in een klein theatertje of literair café. De ene keer met een bevriende muzikant, de andere keer alleen, vertel ik mijn verhalen. Noem het theatraal proza. Het brengt me terug naar tijden van weleer, waarin mensen gewoon op straat een lied zongen of een gedicht declameerden. Dood-eng, en mooi tegelijk!