Een echte boom staat ook niet stil

“Hé Mika! Waar was je?!” Mees, mijn eilandengel, met wie ik soms het geluk van duinsurfen beleef (dat is: van een hele hoge duin met grote sprongen naar beneden gaan), kon mij een momentje niet vinden.

“Ik was de boom in lief”, zei ik.

Want kijk, ik ben een boomvinck. Vermoedelijk de enige Vinck die klimt. Wie heeft namelijk ooit bepaald dat je daarmee moet stoppen? Dat concept van ‘KLIM NOOIT MEER IN EEN BOOM ALS JE LATER GROOT BENT”, is ook maar bedacht. Een volwassen aap houdt ook niet ineens op met klimmen. Die hangt met nog net zoveel plezier aan een tak. Niet dat wij apen zijn, maar ergens ligt daar toch wel onze oorsprong.

Het mooie aan in bomen klimmen,
is dat je voelt dat de boom beweegt.

De boom is één met de aarde en één met de ruimte om zich heen. Dus als het waait, beweegt hij mee met de wind. Heen en weer. Over yoga: wij zien allemaal prachtige plaatjes van yogini’s die ogenschijnlijk onbeweeglijk in de boomhouding staan. Maar de kracht van de boom zit hem in zijn beweeglijkheid.

Meegaan met de seizoenen. Regen laten vallen. Loslaten van blad. De zon laten schijnen. Het opnieuw groeien. Stilte en storm toelaten. Daarom zeg ik: klim in bomen en bekijk de wereld eens van een andere kant.

Ook dat is voor mij ~ wat yoga is.