Yo.Ga er maar aanstaan

Ik had een beeld van mijzelf.
Stevige sokkel, daar kwam dat beeld op neer.
En de denker van Rodin duw je ook niet zomaar van zijn sokkel af.
Alles is maakbaar met de geest.
De vraag is wat je ziet:
de sokkel of een geknakte grasspriet.

Dat de geest sterk is, is overigens niet in het voordeel van de mens. Zeker niet in mijn geval, omdat in het verleden grenzen nog wel eens vervaagden en ik daar dikwijls overheen ging. Als de geest de grens niet ziet, is alles haalbaar. Tegelijkertijd is alles te verwoesten. Zie. Je dàcht onbreekbaar te zijn. Dat ben je niet.

In de jaren dat er ongemerkt scheuren ontstonden in de sokkel die mij droeg, leefde ik door op dezelfde voet: grenzeloos en vol bravoure.

De aarde ving mij op.
De klap was evengoed hard.

En kijk, iedereen gaat een keer op zijn bek, dus daarover zul je mij verder niet horen. De vraag is: hoe sta je op? Hoe kijk je naar wat is gebeurd? Veeg je de scherven snel onder het tapijt? Hop. Weg. Niet gebeurd! Bewaar je de scherven om ze weer aan elkaar vast te lijmen? Of pak je ze stuk voor stuk op om ze te analyseren en te bekijken wat nog bruikbaar is, wat niet.

Naar die scherven kijken, doorvoelen wat is gebeurd en uiteindelijk accepteren dat het anders gaat dan je voor ogen had, dat is voor mij yoga: verbinding maken met jezelf en het loslaten van de beelden die je altijd voor waar hield.

Mijn sokkel staat nu dichter bij de grond.
Om mij heen een zee van ruimte.
En als ik val dan vangt het zilte water mij op.
De diepte in en weer bovenkomen, dat is het.
Dittist.
Ik zeg: 
Yo.Ga er maar aanstaan.

 

 

(Foto Mika Yoga Danser: MetLindeFotografie, Vlieland)