Van bakfietsmeisje naar yogini

Het heeft even geduurd, eer ik de omslag in mijn eigen geest kon maken ~ maar dat is gelukt. Afgelopen week ontsproot mij de gedachte:

‘Ik ging weg als bakfietsmeisje
en ik kwam terug als yogini’

Yogini? Heu? Wat is een yogini?! Misschien denk je dat. Dat is een term voor iemand die yoga als levensleer beoefent. Nu doe ik dat al langer, maar als iets mij dichter bij de filosofie van yoga heeft gebracht, dan is het mijn bakfietstocht.

Yoga staat voor het maken van verbinding. Tussen lichaam, geest en ziel. Leer mij kennen: ik heb een drukke (zeer gezellige en aanwezige) geest. Ik heb een gezond lichaam dat sterk oogt. En een ziel met wie ik dagelijks in stilte samen ben, in meditatie, op de fiets of al wandelend langs een vaart.

Mijn geest bedacht mijn bakfietstocht en vond dat
een heel goed plan.
Mijn lichaam vond het een supergave uitdaging.
Mijn ziel zocht stilte.

Hoe richt je het leven in? Dat is de vraag

De stilte vond ik slechts ’s avonds, als ik in mijn bakje lag. Overdag had ik namelijk de mooiste ontmoetingen met leuke mensen. Toffe gesprekken, die direct gingen over hoe je het leven inricht. Kijk. Wij zijn gewend van hot naar her te rennen, van negen tot vijf te werken (omdat we dat zo bedacht hebben) en ’s avonds voor een beeldscherm te zitten waar iets op beweegt. Kan het anders? Ja. Dat kan. Daarvoor hoef je overigens niet per sé bakfiets te kopen, maar het is een optie.

Het verbinden van lichaam en geest, dat is iets waar ik mijn leven lang al moeite mee heb. De geest is krachtig. Overstemt vaak. Zeker als ik vind dat ik iets heel goeds heb bedacht. En mijn lichaam houdt wel van een uitdaging. Dus als het keihard stormt en mijn lief aan de telefoon nog zacht zegt:

“Ik heb net even gekeken, aan de IJsselmeerkust is het windkracht 7 Mick. Er is een code geel afgegeven…”

Dan denk ik niet: ‘Oei, misschien kan ik de bak vandaag beter laten staan. Nee. Dan denk ik:

Jiiiihaaaaaa! Raggen met die bak! We gaan de elementen befietsen!

En hoe heerlijk was het, dat ik bij Lemmer de brug op stoempte en er een boer langsreed op zijn open tractor, die riep: “Hey, bisto dat famke fan ‘e krante?” Ik knikte, terwijl de regen op mijn gezicht striemde. Hij stak zijn duim op en riep: “Nuver. Mar wol moai.” Ik lachte tegen de wind in. Mijn benen zijn mijn redders, daar zit een kracht in die ik niet ken. Ze brengen mij overal.

Als je iets heel sterk wilt, brengt dat je overal.

En als je iets heel sterk wilt, dan vergeet je soms te luisteren naar de tekenen van je lichaam. Ik ben hardleers. Mijn geest overstemde mijn lichaam. Het lichaam dat al in Oudemirdum vroeg: “Hey Vinckie, kan het ook misschien een tandje minder?” Maar ’s avonds was ik zo moe, dat ik mijn bakje inkroop en in een bepaalde stand tussen 1m57 terstond in slaap viel en niet hoorde wat er werd gezegd. En ’s ochtends was ik opnieuw zo verguld met mijn plan, dat ik alweer opgeladen en uitgelaten verder ging.

Pas toen ik de stilte weer waarlijk toeliet, thuis, hoorde ik de stem van mijn lichaam.
Ik heb geluisterd. Uiteindelijk. Rust genomen. Gevoeld. En een diep besef gehad van dat je plannen kunt maken wat je wilt, maar dat het leven vaak anders stroomt.

Meestromen, dat is de kunst.

De bak liet ik achter bij de groenteboer in Dokkum, die mij een fruitmand meegaf om aan te sterken. Dat is gelukt en ik dank jullie daarvoor, Klaas en Riekje. Vanaf komende week ga ik weer op pad. Anders ingericht dan voorheen, zonder stoempwerk, korte afstanden, af en toe in een mooi weekend.

Vanaf de plek waar ik dan ben, vraag ik bij wie ik mag komen logeren, binnen een straal van 15 km 😉 Als ik de bak daar dan even kan laten staan, rijd ik ‘m een volgend moment weer verder. Zo zie ik wel waar ik uitkom. Op de plek waar ik mag logeren, geef ik ’s avonds een yogales. Want dat is mij meest dierbaar: samen met andere mensen de stilte opzoeken. Want in de stilte zijn alle antwoorden te vinden.

In de stilte, vind je de ruimte.

Ik dank iedereen die mij zo VET COOL FIJN gesteund heeft in dit avontuur van mij. Het krijgt een nieuwe wending. Ik hoop dat je me blijft volgen. En als ik de stilte induik, dan weet je waarom dat is.

Al mijn liefs,
Mika, Marieke, Vinckie